PCP
Silny anestetyk dysocjacyjny i antagonista NMDA, pierwotnie opracowany do zastosowań medycznych, obecnie znany głównie z rekreacyjnego nadużywania i poważnych skutków psychologicznych.
PCP został pierwotnie opracowany w latach 50. XX wieku jako anestetyk chirurgiczny, ale wycofano go z medycznego stosowania u ludzi z powodu ciężkich niepożądanych skutków psychologicznych, w tym pobudzenia, halucynacji i psychozy. Farmakologicznie jest to jeden z najpotężniejszych antagonistów NMDA wśród leków dysocjacyjnych, o zauważalnie długim okresie półtrwania, który przyczynia się do przedłużonych i nieprzewidywalnych skutków. Badania nad PCP odegrały kluczową rolę w hipotezie hipofunkcji receptora NMDA w schizofrenii. Dowody na szkodliwość są solidne, z dobrze udokumentowanymi przypadkami ostrej psychozy, zachowań agresywnych i neurotoksyczności przy dawkach rekreacyjnych. W obecnej praktyce klinicznej nie ma ustalonych zastosowań terapeutycznych.